Let's get movi(e)ng

Αγγίγματα - Poster

2012-02-28T16:04:00.003+02:00

Το παιδί με το ποδήλατο

2012-02-28T15:45:00.000+02:00

Συνέπεια. Μια λέξη περιζήτητη στις μέρες μας, που δεν ισχύει όμως γιατους αδελφούς Ζαν Πιέρ και Λoυk Νταρντέν.

Όλοι τους θαυμάσαμε στη Ροζέτα, στο Γιο, στο Παιδί, στη Σιωπή της Λόρνα,στην Υπόσχεση.

Τους θαυμάσαμε για την καθηλωτική αφηγηματική τους τέχνη, την προσήλωσήτους σε κοινωνικά θέματα, την προσοχή που δίνουν στο παιδί, στην ανάδειξηκοινωνικών προβλημάτων, αυτά που ζουν δίπλα μας, στην άκρη της πόλης, αυτά πουδημιουργούν οι ίδιες οι δομές της κοινωνίας.

Στην τελευταία ταινία, «Το παιδί με το ποδήλατο», ο 12χρονος Σερίλ,εγκαταλελειμμένος σε ίδρυμα από τον πατέρα του, τον αναζητά απεγνωσμένα.Τραυματισμένος από την απόρριψη, όταν τη συνειδητοποιεί, γεμάτος οργή, αρνείταινα δεχτεί την πραγματικότητα. Θασυναντήσει τη Σαμάνθα, μια νεαρή κομμώτρια, που για τους δικούς της λόγους θαθελήσει να τον υιοθετήσει και να τον βοηθήσει να τιθασεύσει την οργή του, ναδιαχειριστεί το θυμό και τα ολισθήματα του.

Το παιδί με το ποδήλατο είναι μια ακόμη έκφραση αγωνίας για τα παιδιά μεόχι ίσες ευκαιρίες.

Οι σκηνοθέτες με ακρίβεια στην ψυχολογική ανάλυση, με δραματουργία, μεμαεστρία σκηνοθετική, με χαρακτήρες δουλεμένους, με κάθε λεπτομέρεια, ιδωμένους απ’ όλες τιςπλευρές, με πολύ σεβασμό, προσοχή και δικαιοσύνη τους φέρνουν στην οθόνη, τουςαποκαλύπτουν, μας επιτρέπουν να τους ακολουθήσουμε.

Σ’ αυτή την ταινία λατρέψαμε το Σερίλ. Βήμα-βήμα, λεπτό προς λεπτό,πεταλιά προς πεταλιά, ζήσαμε το θυμό του, την αγωνία, την απόγνωση, την απόρριψη,την απογοήτευσή του. Το βλέμμα του κι ανάσα του ενώθηκαν με τη δική μας καιπόνεσε το κάθε μόριο μας από την αδικία. Δεν είχε δάκρυα. Δεν υπάρχει περιθώριο για δάκρυα στον κόσμο του Σερίλ. Θυμός,πόνος, όχι κλαψουρίσματα. Σκληρότητα, μια βία απάνθρωπη, αλλά χωρίς αίμα. Αυτοίείναι οι Νταρντέν. Να τη νιώθεις να σε διαπερνά χωρίς να εκτονώνεται στη θέααίματος, στην επιφάνεια. Αυτή η βία και αδικία πάνε βαθιά και παραμένουν για νασου θυμίζουν ότι δεν έχεις δικαίωμα να προσπερνάς και να ξαναγυρνάς στηνκαθημερινότητά σου ίδιος.

Οι Βέλγοι σκηνοθέτες μας, αυτοί οι διακριτικοί δημιουργοί, απλά, αλλάδυναμικά, δημιουργούν προβληματισμό.

Δεν σ’ αφήνουν μόνο. Σ’ αυτόν τον κόσμο έρχονται με μια Σαμάνθα και σουλένε,«ναι, μπορούμε, αν θέλουμε, κάτι να κάνουμε, να απαντήσουμε εμείς οιίδιοι στα προβλήματα που η ίδια η κοινωνία γεννά». Η Σαμάνθα, υγιής,γυμνασμένη, απλή, χωρίς περιττά, φυσική, κάνει αυτό που θα ’πρεπε να είναι αυτονόητο, αλλά εδώ καιχρόνια η ίδια η ζωή το κατέστησε περίπλοκο. Άπλωσε χέρι συμπαράστασης στονάλλο, στον Σερίλ.

Κάθε ένας από μας μπορεί να ’ναι Σερίλ, Σαμάνθα, Γκυ (ο πατέρας τουΣερίλ).

Με αφοπλιστική λιτότητα, χωρίς κομπασμούς, υπάρχει η υπέρβαση τηςανάληψης ευθύνης να υιοθετήσεις ένα παιδί και μάλιστα με εκδηλωμένη τηνεπιθετικότητά του και το δύσκολο χαρακτήρα του.

Δεν είναι τυχαίο τίποτα και το σίγουρο είναι πως οι Νταρντέν θέλουν να επισημάνουν με διακριτικότητα, με ελάχιστες αλλά προσεγμένεςκινήσεις το θέμα.

Δεν είναι επανάληψη ή μία από ταίδια. Μήπως το αίτιο έχει εκλείψει;

Δεν είναι άστοχη η σκηνοθεσία, γιατί υπάρχει απάντηση, έστω καιεξατομικευμένη.

Το θέμα έχει διαπραγματευθεί, όπως εξάλλου κι όλα τα θέματά τους. Στηντέχνη του καθενός είναι το πώς το διαχειρίζεται ο δημιουργός, κι εμένα μουαρέσει ο τρόπος των Νταρντέν.

Le gamin au velo 2011
Το παιδί με το ποδήλατο

Σκηνοθεσία και σενάριο : Jean-Pierre & Luc Dardenne

Σαμάνθα : Cécil De France

Σερίλ : ThomasDoret

Γκυ (πατέρας) :JeremieRenier
Μουσική : Αποσπασματα απο Piano Concerto No. 5 Ludwig van Beethoven

Midnight in Paris.

2012-02-02T22:44:00.001+02:00

Συνηθίζεται να προσεγγίζει κανείς την καινούργια δουλειά του κάθε σκηνοθέτη με τη ματιά του να βουτάει γρήγορα, αναφορικά, στο προηγούμενο έργο του. Χάνεται η φρεσκάδα που θα ’πρεπε να εισπράττεις από την τέχνη. Μοιάζει κανείς να είναι το τμήμα έρευνας της Χ σχολής ή τμήματος Ασφαλείας προκειμένου να εντοπισθεί η συνέπεια ή συνέχεια του σκηνοθέτη, να εντοπισθεί το ολίσθημα. Μας διαφεύγει ότι αυτός είναι άνθρωπος σαν κι εμάς και βασανίζεται ή όχι από τα ίδια άγχη και πονίδια του κοινού θνητού.
Το μαγευτικό σ’ αυτούς, τους δημιουργούς, είναι ότι με το μαγικό ραβδάκι του δημιουργήματός τους ελαφρύνουν και μερικές φορές ακυρώνουν άγχη, φόβους, ανασφάλειες δικές μας. «Ξεχνάς το θάνατο με μια αγάπη», λέει ο Χέμινγουεϊ σε μια σκηνή της νέας ταινίας του Woody Allen. «Πιστεύω ότι όταν η αγάπη είναι αληθινή αναστέλλει τον θάνατο. (…) Είναι γιατί όταν αγαπούν με αρκετό πάθος διώχνουν τον θάνατο από το μυαλό τους.»
Αυτήν τη φρεσκάδα, αυτή την ελαφράδα που μου χάρισε η νέα δουλειά του Woody Allen δεν θέλω να την μειώσω.
Εξαιρετικοί οι ηθοποιοί, πανέμορφο του Παρίσι, απλή, χωρίς πολυπλοκότητες η μετάβαση στο χρόνο.
Ύμνος στην τέχνη και το πάθος κάποιων από μας γι’ αυτήν. Πάθος που υπερπηδά τα όρια του «κοινώς αποδεκτό».
Έντονη η αντιπαράθεση των δύο κόσμων, Ευρώπης και Νέου Κόσμου, υπογραμμισμένη, όμως όχι αρκούντως επισημασμένη.
Διακωμώδηση με διακριτικότητα, με τέχνη. Όποιος καταλάβει.
Μεγάλος δημιουργός που ελεύθερο σ’ αφήνει να καταλάβεις αυτό που τα όρια σου επιτρέπουν. Το πάθος όμως που απαιτεί η ζωή, η δημιουργία, η τέχνη, η αγάπη, στο δηλώνει, και εσύ, αν το έχεις ζήσει, χαίρεσαι που το μοιράζεσαι.
Ούτε για μια στιγμή δεν θεώρησα αποκλίνοντα τον Γκιλ (Owen Wilson), φαντάζομαι ούτε κι εσείς. Το έβλεπα στην τρυφερότητα που η γλώσσα του σώματος των θεατών εξέφραζε γι’ αυτόν, στη διάρκεια της προβολής της ταινίας, για το δικό τους πάθος.
Πόσες φορές στα παιχνίδια μας, στα όνειρα υποδυθήκαμε, συναντήσαμε, συναναστραφήκαμε, χορέψαμε, συνομιλήσαμε με τον ήρωα, το πάθος μας.
Ο Woody Allen στη νέα ταινία μας κάλεσε να παίξουμε μαζί του και για να μπορέσουμε να το κάνουμε στο κάθε μέρα μας χρησιμοποίησε την ευφυΐα του, τις γνώσεις του, την τέχνη του, μας έβαλε να ακολουθήσουμε τον Γκιλ.
Όλα τα άλλα και οι άλλοι, για την πειστικότητα του επιχειρήματός του δούλευαν. Εννοώ χώροι, ηθοποιοί, κουστούμια, διάλογοι, μουσική. Δεν τίθεται θέμα υποτίμησης καμμιάς συνιστώσας της ταινίας, αντίθετα, όλα με την παραμικρή λεπτομέρεια επιλεγμένα, οργανωμένα, διευθετημένα, στημένα να πείσουν, να σε πείσουν για το ταξίδι του πάθους.
Δυσκολίες αρκετές, γιατί το πάθος υπήρχε σ’ άλλο χρόνο και πολυπρόσωπο επίσης. Δεν είναι που πρέπει να ταξιδέψεις προς τα πίσω, είναι που πρέπει εκεί, να συναντήσεις κολοσσούς των γραμμάτων και τεχνών και απ’ αυτούς να διαλέξεις το κομμάτι που γι’ αυτό τους θαυμάζεις.
Αυτή είναι και η μοναδικότητα του Woody της ενηλικίωσής μας.
Το ζευγάρι, η εντός του επικοινωνία, η τέχνη, το πάθος το ανικανοποίητο του παρόντος, η εξιδανίκευση του πριν, η ελαφράδα του παιχνιδιού, η χαλαρότητα της πολυτέλειας, η δήθεν αθωότητα του κοσμοπολίτικου, όλα παρόντα στο αριστούργημα του Woody Allen «Μεσάνυχτα στο Παρίσι».
Αμερικάνος σεναριογράφος, που όμως ήθελε να είναι μυθιστοριογράφος, επισκέπτεται το Παρίσι με την μέλλουσα σύζυγό του και τους γονείς της, επίσης εξ Αμερικής. Η αγάπη του για το Παρίσι, την δεκαετία του ’20 στο Παρίσι, την λογοτεχνία και την τέχνη, καθώς και το αίσθημα «αλλού θα ήμουν άλλος» θα ανατρέψει την εξέλιξη του μύθου έτσι ως αν ήταν αυτή μια comedie.

Woody Allen Σενάριο – Σκηνοθεσία
Owen Wilson Gil
Rachel McAdams Inez
Kathy Bates Gertrude Stein
Marion Cotillard Adriana
Carla Bruni Museum guide

Melancholia (2011)

2011-12-14T14:26:00.003+02:00

Βγαίνοντας από την αίθουσα μετά την προβολή της ταινίας του Lars Von Trier Melancholia, νιώθειςθυμωμένη. Ήμουν θυμωμένη γι’ αυτό που βίωσα, γι’ αυτό που δεν μπορούσα νακαταλάβω, θυμωμένη που με το που θα εξέφραζα κριτική για τον θρύλο Lars Von Trier θα εισέπρατταστην καλύτερη περίπτωση αντιρρήσεις, στη χειρότερη χλευασμό.

Η ταινία διαπραγματεύεται την επερχόμενη σύγκρουση ενόςφανταστικού πλανήτη, Melancholia, μέσα από την ανάδειξη των χαρακτήρων δύο αδελφών,την σχέση μεταξύ τους , την ένταξή τους στην άμεση οικογένειά τους, και ίσως με ένα ελάχιστο φωτισμένο, από το σκηνοθέτη,ευρύτερο περίγυρο.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια ταινία με τρία μέρη. Ο πρόλογος, ή κατά τα Ομηρικά έπη το προοίμιο, ο οποίος ομολογουμένως σου προκαλεί δέος καισε καθηλώνει τόσο με την μαγεία των εικόνων, όσο και με την μουσική του Wagner, κυρίως με τομυστήριο που σε προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει και εσύ θα λύσεις.

Οι αδελφές Justine (Kristen Dunst) και Claire (Charlotte Gainsbourg) αποτελούν ταδύο επόμενα και μόνα κεφάλαια του ψυχογραφήματος με επικά χαρακτηριστικά.

Η μεν Justine παρακολουθώντας την βαρετή δεξίωση γάμου, τηςδιαπιστώνουμε ότι ήδη έχει συναντήσει την «Μελαγχολία», γιατί αλλιώς πώς ναεξηγηθεί η αγένεια, η αδιαφορία και η σκληρότητα, με ερωτηματικά, πουεπιδεικνύει, το ανερμάτιστο της συμπεριφοράς και η εκ των υστέρων επιβεβαίωσητων προϊδεασμών της περί του τέλους. Αδιάφορο έως κουραστικό το πρώτο μέρος. Μεμια Kristen που ρόλος και αυτή είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Παραμένειςκαι την ακολουθείς, οι άνδρες φαντάζομαι με το συν της ομορφιάς της, οιγυναίκες με το μείον αυτής, αλλά με έντονη την επιθυμία του πού οδηγείται –οδηγούμεθα. Στο κεφάλαιο Justine έχουμε συνοπτικά και μια απάντηση για το πωςκαι πόσο ευθύνονται οι γονείς για τη διαμόρφωση τόσο των χαρακτήρων μας όσο καιγια τη διαμόρφωση των ενδοοικογενειακών σχέσεων, μεσω των δικών της γονιών καιτην σχέση μεταξύ τους και μαζί τους.

Στο δεύτερο κεφάλαιο Claire, όλα κυλούν μετάξη, οργάνωση, οικογενειακή γαλήνη τέτοια που επιτρέπει να βρει στέγη καιγιατρειά η Justine, ήδη επιβαρυμένη με μελαγχολία. Ηαπόλυτη τάξη και γαλήνη, το ειδυλλιακό περιβάλλον, παρά τις διαβεβαιώσεις τωνεπισήμων και λάτρη αυτών συζύγου της Claire, απειλείται απότην επερχόμενη σύγκρουση με τον πλανήτη Melancholia.

Ο γιος της Claire, Leo, η ελπίδα του Lars, ως η νεότητανα δύναται να ακυρώσει τα επιτεύγματα των επιστημών μέσα από την αγάπη για τομέλλον.

Η απειλή του επερχόμενου τέλους οδηγούν σε απεγνωσμένες,κινήσεις, σπασμωδικές αντιδράσεις, αποτελεί αιτία κατάθλιψης, ανησυχητικό δείγμα της εποχής. Οπανικός στην αυτοκτονία. Η Πυθία Kristen θα οδηγήσει μενηφαλιότητα αδελφή κι ανεψιό σε μια υπό έλεγχο και αξιοπρέπεια αντιμετώπιση τουαναπόφευκτου και ήδη νομοτελειακά τετελεσμένου.

Τώρα οι απορίες παραμένουν. Πού προβλήθηκε η αδιαφορία και ο εφησυχασμός του σύγχρονου ανθρώπου γι’αυτήν την καταστροφή, όπως αναφέρθηκε. Ή μήπως δεν είναι ευθύνη των κατοίκωναυτού του πλανήτη Γη η αναπόφευκτη καταστροφή τους;

Απορία επίσης παραμένει ο προβληματισμός και το αδιέξοδο.Δηλαδή είτε γνωρίζεις, προβλέπεις και τρελαίνεσαι, ή εθελοτυφλείς και βρίσκεσαιενώπιον ειλημμένης καταστροφής.

Τελευταία απορία, προς τι η τόση χλιδή του περιβάλλοντοςχώρου, (Trier explained that the visual style he aimed at in Melancholiawas "a clash between what is romantic and grand and stylized and then someform of reality") η εκτυφλωτικήομορφιά του τοπίου, της Kristen; Μήπως η άνευ όρων λατρεία αυτών μας οδηγείνομοτελειακά στην καταστροφή;

Οι υπόλοιποι συντελεστές:

KieferSutherland, Charlotte Rampling, John Hurt, Alexander Skarsgard, StellanSkarsgard, Brady Corbet, Udo Kier, James Cagnard, Jesper Chistensen, StefanCronwall, Deborah Fronko, Cameron Spurr.

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος: Lars Von Trier

Μουσική: Wilhelm Richard Wagner (Tristanund Isolde)

Oranges and Sunshine (2010)

2011-12-08T14:17:00.001+02:00

Ένα από τα πιο επώδυνα σκάνδαλα τωννεότερων χρόνων, την οργανωμένη απέλαση παιδιών, στις 10ετίες ’50 –‘60 από τοΗνωμένο Βασίλειο στην Αυστραλία αποκάλυψε η Margaret Humphreys, κοινωνική λειτουργός από το Nottingham, το 1980.

Αυτό έκανε ταινία το 2010 ο Jim Loach σε σενάριο της Rona Munro με πρωταγωνιστές τους Emily Wation, David Wenham, Hugo Weaving.

Υπερπηδώντας αλλεπάλληλα εμπόδια κιαψηφώντας αμέτρητους κινδύνους η Margaret αποκάλυψεκαι έδωσε στη δημοσιότητα αυτή την τραγωδία, ενώ βοήθησε χιλιάδες οικογένειεςνα ανταμώσουν, να ενωθούν μετά από χρόνια χωρισμού, πίκρας και μοναξιάς.

Ο Jim Loach επιχείρησε με την ταινία να παρουσιάσει αυτήν την τραγωδίαβήμα βήμα, δίνοντας χώρο στους ίδιους τους τραγωδούς και τις συνισταμένες τουδράματος. Κρατάει απόσταση από καταγγελίες. Αφήνει αναπάντητη την αιτία και τολόγο της απέλασης. Μένει στον αγώνα του ατόμου απέναντι στο σύστημα, τηςκοινωνικής λειτουργού απέναντι στην κυβέρνηση, στην εκκλησία, στην έλξη τωνατόμων να εκμεταλλευτούν την σκανδαλοθηρική προσέγγιση των μέσων ενημέρωσης,απέναντι στο δράμα των «απελαθέντων». Κυρίως εστιάζει στην πραγματικότητα, στιςκατακερματισμένες προσωπικότητες των πρωταγωνιστών αυτού του απάνθρωπουγεγονότος, 176.000 παιδιά,λέγεται,απελάθηκαν μαζικά. Ενήλικες πια αφηγούνταιαυτό που τους συνόδεψε από τα πρώτα τους βήματα στην ζωή η έλλειψη της μάνας,της οικογένειας, η βία της πατρίδας, η βαρβαρότητα κι η ψυχασθένεια των δήθενευεργετούντων, η έλλειψη ταυτότητας, ο μόχθος, η σεξουαλική εκμετάλλευσή τους,ο πόνος, η μοναξιά και το κυριότερο το «γιατί δεν με ήθελε εμένα η μάνα μου».Παιδιά που τους υποσχέθηκαν ένα ψέμα, ήλιο και πορτοκάλια, και έλαβαν σκοτεινιά.Στην καλύτερη περίπτωση βίωσαν κούραση κι εκμετάλλευση, στην χειρότερη δέχτηκανβία σωματική και ψυχολογική. Άσβεστη η επιθυμία τους για την επανασύνδεση μετην οικογένεια, με τη μάνα.

Ακολουθούμε τον αγώνα της Margaret. Ακολουθούμε το τι σημαίνει μόνος απέναντι στο πλήθος, στοσύστημα. Το τι σημαίνει το εγώ μπροστά στο σκοπό. Ποιους έχεις ανάγκη. Τισημαίνει στήριξη σε ένα στόχο τέτοιου μεγέθους. Η ταινία είναι αρκετές φορέςαργή. Ίσως για να ενισχύσει την δραματικότητα. Για κάποιους υπερβολικάεκθειασμένος ο αγώνας της Margaret.. Εστιάζει σεπληροφορίες που ξέρεις ότι χρησιμοποιήθηκαν εμβόλιμα στην αφήγηση. Έλλειψη άλλουμέσου; Δεν είναι σαφές. Απλοϊκά θα έλεγα. Όπως κάποιες υπερβολικές αντιδράσεις,θετική ή απορριπτική προς αυτήν, απότομες εναλλαγές πλάνων. Παρόλα αυτά ηταινία δεν ήταν απλοϊκή.

Ακολουθώντας ο Jim Loach τα χνάρια του πατέρα του Ken Loach κινήθηκε σε θέμα κοινωνικού περιεχομένου,χωρίς να αγγίζει τις αιτίες, το άκαμπτο απρόσωπο προσωπείο της εξουσίας, τωναρχών, της εκκλησίας. Επιλέγει με αυτόντον τρόπο την ρεαλιστική καταγραφή αντί της πολιτικής ανάλυσης. Δεν ενοχλεί.Αντίθετα αφήνει ελευθερία στον θεατή για να οδηγηθεί στα συμπεράσματα ή ναξαναδιαβάσει την ιστορία των εμπλεκομένων χωρών των αναφερόμενων δεκαετιών. Προτρέπεταιέμμεσα να επανεξετάσει τον ρόλο των κοινωφελών ιδρυμάτων, των εκκλησιαστικώναδελφοτήτων και το γιατί της φιλανθρωπίας, τον εφησυχασμό και το αφήνω στουςάλλους την εφαρμογή του νόμου, της τάξης, της αλληλεγγύης.

Outbound (2010) - Παρυφές

2011-12-01T18:07:00.001+02:00

Ένα πρόσωπο, η Ματίλντα (Ana Ularu), πρώην πόρνη αφήνει την φυλακή, όπου έχει εκτίσει δύο απότα πέντε χρόνια για λογαριασμό άλλου, με το πρόσχημα να παραστεί στην κηδείατης μάνας της.

Ξεκινά την ημέρα με στόχο σε 24 ώρες να κάνει το μεγάλοάλμα, την φυγή από τη χώρα.

Ο θεατής προετοιμάζεται για μια ιστορία λαθρομετανάστευσης,όπως αυτή των αδελφών Νταρντέν, σταδιακά σε τρεις πράξεις. Η μεν Ματίλνταξεκαθαρίζει λογαριασμούς ή μάλλον επιχειρεί το ξεκαθάρισμα με οικογένεια - παιδικήηλικία, ενηλικίωση - έρωτα και το τρίτο- μέλλον – μητρότητα.

Πράξη Α, Αντρέι. Θα συναντήσει τον αδελφό της Αντρέι και τηνοικογένειά της, θα θάψει τη μάνα της, θα βάλει τέλος με το θέμα οικογένεια.

Πράξη Β, Paul. Θα συναντήσει τονέρωτα, πατέρα του παιδιού της, προαγωγό της, αλλά και αιτία φυλάκισής της, αντ’αυτού. Θα αναζητήσει τα λεφτά της αποζημίωσης, αλλά και της υλοποίησης τηςφυγής.

Πράξη Γ, Τομά. Ο οχτάχρονος γιος, η συνέχεια, το μέλλον. Ημάνα, έστω και ως φοβισμένο ή εξαγριωμένο αγρίμι παραμένει και δεν είναι μιααπό τις τρεις πράξεις, τους τρεις λογαριασμούς, είναι ο στόχος ο μη εκφρασμένοςή υπονοούμενος εξαρχής.

Είναι αρκετές 24 ώρες να αποκαταστήσουν σχέσεις, ναπεριγράψουν μια ζωή έστω και 30 χρόνων, να σκιαγραφήσουν την προσωπικότητα τηςΜατίλντας, να υποψιασθούμε την αγριότητα στις παρυφές μιας ζωής, μια πόλης,μιας χώρας;

Το κείμενο υπογράφουν μεγάλα ονόματα του ρουμάνικου σινεμά, Tudor Voican (California Dreamin), Cristian Murciu (4months, 3 weeks and 2 days), Ioana Uricaru (Tales from the Golden Age), ο Bogdan George Apetri, σκηνοθέτης καισεναριογράφος, νέος αλλά αποφασισμένος μακριά από τη χώρα του. Το Romania National Centre στήριξεκαι τα Φεστιβάλ New Directors Film Festival at Moma και το Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης υποδέχτηκαν καιβράβευσαν αυτό το δύσκολο φιλμ.

Η Ματίλντα, ένα εξαιρετικά όμορφο πρόσωπο με βλέμμα κι ανάσααγριμιού αφηγείται τα συναισθήματα που εμείς βιώνουμε.

Οι διάλογοι λιτοί, η δράση και ταχύτητα όπως πρέπει. Η βίαμη εμφανώς περιγραφόμενη, αλλά παρούσα, πολλές φορές μη απαραίτητη ή υπερβολικήστηλιτεύει την εύκολη ζωή που εμείς διάγουμε.

Η νομοτέλεια που εμφανίζεται τρομάζει.

Το αγρίμι Ματίλντα αποφασισμένο, αλλά εγκλωβισμένο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται στο χώρο των παρυφών. Οι άνθρωποισκληραίνουν από μικροί, το συναίσθημα, η ασφάλεια, το εμείς είναι απόντα. Δενυπάρχουν (με τον αληθινό τους ρόλο) αδελφός, νύφη, συγγενείς, εραστής, αλλάούτε και ο γιος. Οι δεσμοί έχουν καταλυθεί.

Το ερώτημα «μόνο στις παρυφές;» παραμένει.

Η αγριότητα της επιβίωσης σαρώνει τις πράξεις ανθρωπιάς.Μόνο κάποια βλέμματα επιτρέπει η ζωή και ο Apetri ναυπάρξουν ως δείγματα άλλης ζωής και άλλων σχέσεων. Αυτά, των συγκρατούμενων,του αδελφού, του ανεψιού, του σκληρού προαγωγού ως ψιχίο, των ορφανών καιφευγαλέα της Ματίλντας.

Τελειώνοντας φοβάσαι μήπως κατά λάθος βηματίσεις εντός τωνπαρυφών.

Habemus Papam (2011)

2011-11-27T18:39:00.004+02:00

Η νέα ταινία του Νάνι Μορέτι ανάλαφρη εκ πρώτης όψεως και ρηχή όπως ίσως θα έλεγαν ή λένε οι πολέμιοί της, έρχεται και θέτει «εαυτόν» ενώπιον της ευθύνης και των υπαρξιακών μας ορίων.
Η σύγκρουση των ορίων μας μεγιστοποιείται όταν τίθεται ενώπιον του πλήθους. Εκκλησία, επιστήμη, ευθύνη, όρια. Τέσσερις παράμετροι πάνω στις οποίες δομείται η ταινία.Τους ήρωες του τους αγαπάει ο Μορέτι ανεξάρτητα από το πόσο στοχαστική και διερευνητική είναι η ματιά του και κατά συνέπεια η δική μας.
Οι θεσμοί δέχονται την καυστική κριτική του και οι εκφραστές τους, ψυχαναλυτής, Πάπας, Καρδινάλιοι, πιστοί αγκαλιάζονται από τον θεατή, είτε γελάς με τον Μελβίλ, ψυχαναλυτής και αποδιδόμενος από τον ίδιο τον σκηνοθέτη ή δακρύζεις με τον Πάπα, εξαιρετικά ερμηνευμένο από τον Μισέλ Πικολί.
Οι Καρδινάλιοι αποκτούν, παραμένοντας έγκλειστοι για 3 ημέρες και έχοντας μπροστά τους την απειλή του ακέφαλου ποιμνίου, την σε εκκρεμότητα εντολή του Θεού καθώς και το αναμένον πλήθος, ανθρώπινη διάσταση. Γερασμένα μεν, αλλά άδολα παιδάρια διασφαλίζουν το αλάθητο εξ αγνοίας της Εκκλησίας.
Οι πιστοί της Καθολικής Εκκλησίας θα θυμώσουν γιατί εκλείπει από το έργο η Πίστις και ο λόγος του Θεού, οι δε εκπρόσωποι του Θεού υπολείπονται του κύρους και της ικανότητας, της έμπνευσης, της δύναμης που η ευλογία του Κυρίου θα έπρεπε να είχε προσδώσει στους εκφραστές του Λόγου του. Απογυμνωμένοι, κοσμικοί, χωρίς την ένδυση ψυχής, παρά μόνο αυτή των αμφίων τους και τα του τελετουργικού κανονισμού τους.
Οι άλλοι, οι μη θρησκευόμενοι, θα πουν και γιατί όχι. Άνθρωποι και αυτοί, ο μεν Πάπας να μην μπορεί να φέρει σε πέρας έργο εξ Άνωθεν ανατεθειμένο, ο δε ψυχίατρος μπρος στην ευθύνη ίασης της επιλογής του Κυρίου ανακαλύπτει τη δική του ανικανότητα. Αμφότεροι άνθρωποι που η ευθύνη καθορίζει τα όρια στα οποία θα κινηθούν ενώ το κοινό, Καρδινάλιοι και πλήθος παραμένουν ατάκτως ερριμένα.
Το θέατρο θα ήταν μια ευκαιρία για να αποκατασταθούν τα όρια, οι πράξεις, να συνεχισθεί το έργο όλων αν ήμασταν καλοί ηθοποιοί και δεν είχαμε απορριφθεί ως μη ικανοί να το υπηρετήσουμε. Μόνο έτσι θα δικαιολογείτο η αναφορά στον Τσέχωφ, την θεατρική ομάδα, τον διαταραγμένο ηθοποιό και απογοητευμένο παρά λίγο Πάπα από τον σκηνοθέτη και σεναριογράφους.
Το «Habemus Papam», ο τίτλος, αναφέρεται στη λατινική φράση που αναφωνείται όταν χρίζεται νέος Πάπας και σημαίνει "Έχουμε Πάπα!" στην εν λόγω ταινία μπορεί να σημαίνει «Ουφ Επιτέλους η λύση», αλλά και «Αμήν, η ευλογία επάνω μας».Δάκρυα και γέλιο, τρυφερότητα και ελαφρότητα, χαλαρά και προβληματισμένα. Συγκατάβαση και αυστηρή αμφισβήτηση, το Habemus Papam.

Bright Star (2009)

2011-11-27T18:37:00.008+02:00

Βρισκόμαστε στο 1818, στα προάστια του Λονδίνου και συγκεκριμένα στο Hampstead.
Τίποτα δεν θα το έκανε σημαντικό σαν είδηση αν εκεί δεν εξελισσόταν μια ιστορία αγάπης, αυτής που υπήρξε ανάμεσα στον Άγγλο ποιητή John Keats και την Fanny Brawne, αυτήν που η Jane Campion έκανε ταινία με πρωταγωνιστές τους Abbie Cornish, Ben Whishaw (Perfume), Paul Schreider, Kerry Fox. Το Bright Star, είναι ο τίτλος της ταινίας, αλλά επίσης τίτλος του γνωστού ποιήματος του John Keats.
Το σενάριο και η σκηνοθεσία (και τα δύο της Jane Campion) θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια ταινία που φλερτάρει χαρακτήρες της Jane Austen χωρίς όμως τις απόλυτες βρετανικές ιδιαιτερότητες αυτής. Η Fanny Brawne δεν είναι τόσο δυναμική και εξέχουσα, ως Emma αλλά ούτε κι ο Ben Whishaw ως John Keats έπεισε ως ακέραιος, δυναμικός, υπερόπτης Mr Darcy (Pride and Prejudice).
Η ταινία θα ήταν ένα από τα χιλιάδες απογευματινής προβολής δράματα, αν δεν είχε την εξαίρετη ερμηνεία της Abbie Cornish ως Miss Brawne, την καταπληκτική φωτογραφία του Greig Fraser και την αργή, λεπτομερή, διστακτική κάμερα της Campion. Αυτή τη ματιά που ξέρει σε ποια λεπτομέρεια σταματάει, ποια ακροδάχτυλα αγγίζει, ποια βλέμματα φέρνει κοντά.
Χωρίς ούτε μια ερωτική σκηνή δημιούργησε ερωτική επιθυμία, αυτήν που η Campion θέλει να αποδίδει σε μας μέσω των απελευθερωμένων ακόμη και εν μέσω του 19ου αιώνα διαβιούντων γυναικών της. Αγγίζει και επιχειρεί να πλησιάσει επικίνδυνα ένα χώρο ανδροκρατούμενο, αυτού του lust. Μόνο γι’ αυτό αφήνονται στη άκρη, η αδύναμη η ερμηνεία του Ben Whishaw, ως John Keats, του Mr Brown, ως καρικατούρα, μια και καμία διευκρίνιση δεν δίνεται για την προσήλωσή του στον ποιητή, η καθ όλου αγγλική προφορά της Fanny, η ασυνέχεια της προσήλωσης της στην δημιουργική ραφή, η ιδιαίτερα για την εποχή απελευθερωμένη Mrs Brawne.
Βεβαίως με μεγάλη προσοχή και επιφύλαξη στεκόμαστε μπροστά σε γίγαντες της λογοτεχνίας και αφηνόμαστε, όπως εξάλλου συμβαίνει σε όλες τις ιστορίες με αληθινά πρόσωπα. Διακατεχόμεθα από μια βεβαιότητα ότι πρόκειται περί αληθείας και όχι αδυναμίας τεχνικής, καλλιτεχνικής ηθοποιίας, μέσων ή άλλου.
Την ταινία, για το πάθος που εξέλιπε από τη ζωή μας και την δυναμική των γυναικών της J. Campion, θα την συνιστούσα και την ξαναέβλεπα. Θα την ξαναέβλεπα για την θεσπέσια απαγγελία των ποιημάτων του John Keats, για την αποθέωση αυτής της γραφής μέσω των εικόνων.

Μέσα από τις φλόγες

2011-11-27T18:36:00.003+02:00

Ιστορικό δράμα και οικογενειακή τραγωδία θα ήταν η μικρότερη περίληψη του έργου.

Η υπόθεση, δύο δίδυμα αδέλφια ξεκινούν ένα επίπονο οδοιπορικό τόσο για τον θεατή όσο και για τους ίδιους από τον Καναδά στην Μέση Ανατολή, όπως τους προέτρεψε μια αινιγματική διαθήκη εκ μέρους της μητέρας τους. Η Ζαν και ο Σιμόν, τα δίδυμα αδέλφια, πρέπει να βρουν τον πατέρα τους, τον οποίο νόμιζαν νεκρό και τον αδελφό τους, την ύπαρξη του οποίου ούτε καν υποπτευόταν. Τίποτε δεν είναι όπως το περίμεναν ή όπως φαινόταν στην αρχή. Η μία ανατροπή δίνει την θέση της στην άλλη ενώ παράλληλα ανασυντίθεται η πολυτάραχη και βασανισμένη ζωή της μητέρας και αλληγορικά της πατρίδας της.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντενί Βιλνέβ

ΣΕΝΑΡΙΟ: Βαλερί Μπογκράν Ντενί Βιλνέβ Βάιντι Μουαβάντ

ΗΘΟΠΟΙΟΙ : Λούμπνα Αζαμπάλ Μελίσα Ντεζορμό-Πουλέν, Μαξίμ Γκοντέτ, Ρεμί Ζιράρ

Ξεκινάει να δει κανείς το Μέσα από τις φλόγες (αυθεντικός τίτλος Incendies) με δεδομένα:

- ο φαύλος κύκλος της βίας στην Μέση Ανατολή

- Θεατρικό έργο μεταφερόμενο στην οθόνη

- γνωστός ο θεατρικός συγγραφέας. Καναδολιβανέζος, Βάιντι Μουαβάντ σε θέματα μνήμης, κληρονομίας, εξορίας.

- εμπνευσμένο το έργο από την αληθινή ιστορία της Σούχα Μπεχάρα.

Θεατρικό δεν είναι γιατί έχει δράση, ανοιχτούς χώρους, μάχες, εναλλαγές τοπίων.

Ο συγγραφέαςουσιαστικά έκανε ένα μεγάλο δώρο στον σκηνοθέτη ομολογουμένως ταλαντούχος Ντενί Βιλνέβ, την δύναμη του μύθου δοσμένου με αριστοτεχνικότητα την οποία αυτός πήρε αξιοποίησε, τελειοποίησε.

Εμείς συγκλονισμένοι παρακολουθούσαμε την εξέλιξη του μύθου με το κεντρικό πρόσωπο, την μάνα, απούσα αλλά μόνο ως ρόλος. Η μνήμη της όπως η μνήμη των λαών κυρίαρχη στην πορεία αναζήτησης ταυτότητας για τον λαό αλλά επί της των διδύμων παιδιών της Σιμόν και Ζαν. Την τραγωδία ενός λαού δύσκολα συνειδητοποιείς. Όμως με πόνο συνειδητοποιείς μέσα από την τραγωδία της οικογένειας , ότι το δικαίωμα να ορίζεις τον εαυτό σου, τις επιλογές σου, τις προτιμήσεις σου, τις ιδέες, τα πιστεύω σου, την ζωή σου σημαίνει ψυχική και σωματική εξόντωση, ταπείνωση, εξευτελισμό, στέρηση ελευθερίας, πόνο και αίμα. Τίμημα ακριβό.

Έτσι είναι, βάφονται τα ποτάμια με αίμα, ποδοπατούνται οι ανθρώπινες ψυχές, όπως αυτή της Ναβάλ Μαρβάν, της μάνας.

Το τέλος της ταινίας αφήνει αναπάντητη και χλωμή την συνέχεια ενός επίπονου αγώνα. Γίνεται μελό, αδύναμο, βιαστικό, θα έλεγα εγώ, σαν μια δικαστική υπόθεση που πρέπει να κλείσει. Μόνο που το αίμα είναι και παραμένει ανεξίτηλο. Ο Ντενί Βιλνέβ επέλεξε να κλείσει άχρωμα τον κύκλο του αίματος.

Ίσως αύριο - Μια ταινία της Suzanne Bier

2011-11-27T18:35:00.003+02:00

In a Better World (Original title: Hævnen) is a 2010 drama film directed by Susanne Bier and written by Anders Thomas Jensen. It stars Mikael Persbrandt, Trine Dyrholm and Ulrich Thomsen in a story which takes place in small-town Denmark and a refugee camp in Africa. Its original Danish title is Hævnen, which means "The Revenge". The film is a Danish majority production with co-producers in Sweden. It won the 2011 Golden Globe Award for Best Foreign Language Film and the Best Foreign Language Filmat the 83rd Academy Awards.^[1]

Το ίσως Αύριο (αυθεντικός τίτλος Haevnen) ένα φίλμ του 2010 που σκηνοθέτησε η Σούζαν Μπίερ και έγραψε ο Άντερς Τόμας Τζένσεν. Πρωταγωνιστούν Μικαέλ Πέρσμπαντ, Τρίνε Ντίρχολμ και Ούλριχ Τόμσεν σε μια ιστορία που λαμβάνει χώρα σε μία μικρή πόλη της Δανίας και σε ένα καταυλισμό προσφύγων στην Αφρική. Ο αυθεντικός τίτλος σημαίνει η Εκδίκηση. Το φίλμ ήταν μία παραγωγή Δανίας κατά κύριο λόγο με συμπαραγωγούς στην Σουηδία. Κέρδισε το Χρυσο του 2011 για το καλύτερο ξενόγλωσσο φίλμ στη 83^η απονομή βραβείων Όσκαρ.

Βία, υπεροχή, δύναμη και η αντιμετώπιση της, η δυνητικότητα του καλύτερου κόσμου, το θέμα της τελευταίας ταινίας της Σούζαν Μπίερ.

Είναι μαστόρισσα στην ένταση, σύγκρουση, την κάθαρση.

Δύο παιδιά, δύο οικογένειες, δύο ήπειροι και η βία του δυνατού. Θύματα στα σχολεία, στο δρόμο, στον καταυλισμό και το καλό, προσωποποιημένο, αγωνίζεται για την διαμόρφωση της άλλης πραγματικότητας του υπάρχει «καλύτερο».

Το τι οδηγεί σ αυτή την βία μόνο στο οικογενειακό επίπεδο το άγγιξε, το άλλο στον υπόλοιπο κόσμο το κατέγραψε. Ίσως δεν γνώριζε ή επέλεξε να μην το πει. Λόγος γίνεται για το πώς της αντιμετώπισης της, σαν η κατάσταση, οι πράξεις να μην έχουν αιτία. Σαν να λέει «πάνε και βρες το». Εγώ, η τέχνη, νύξεις κάνω, καταγραφές, αθώες ή μη εσύ ακολουθείς κι εγώ σε καθηλώνω. Ο Αρανόφσκυ είχε πει σε μία συνέντευξη ότι «αν κατορθώσω με την ταινία να σε βάλω σε μία κίνηση έχω πετύχει». Με αυτή την έννοια η SB πέτυχε. Άφωνοι την παρακολουθούν οι θεατές.

Τα ερωτήματα πολλά όπως και τα συναισθήματα.

Θάνατος, αρρώστια, πόνος, διαζύγια, αγωνία, διακρίσεις, υπανάπτυξη, αθλιότητα της ανθρώπινης ζωής, φτώχεια, οργάνωση, αναρχία, σύμβαση, καθωσπρεπισμός, προσποίηση, ψέμα, αμφισβήτηση, εγρήγορση, παιδιά, μεγάλοι.

Ο πόνος ένας.

Ο θάνατος και αυτός ένας.

Ο πόνος της απώλειας ίδιος.

Η προσβολή ίδια.

Το αίσθημα αδικίας ίδιο.

Τα παιδιά αθώα.

Η ενηλικίωση διαφορετική.

Η βία μία.

Εμείς απέναντι της διαφορετικοί.

Τα παιδιά μεγαλώνουν διαφορετικά.

Εδώ κι εκεί.

Στην ίδια χώρα κι αλλού.

Το καλό διδάσκεται;

Το καλό ξεχνιέται;

Η βία επιλέγεται;

Οι συνθήκες η αιτία;

Απάντηση δίνει ο καθένας προσωπική.